Doğrusal referanslamayı desteklemeyen bir sistemde, 200 kilometrelik bir hattı yönetmenin iki yolu vardır. İkisi de kötüdür.
Yol 1: Tek kayıt
Hattın tamamı tek bir varlık kartıdır.
Arıza kaydı açtığınızda konum, açıklama alanına elle yazılır: “Kırıkkale çıkışı civarı, yaklaşık 52. km.”
Sonuç: hangi bölümün ne kadar arıza verdiğini asla bilemezsiniz. Bakım bütçesi hisle dağıtılır. Ekip sahada arar.
Yol 2: Binlerce kayıt
Hat, yüzlerce veya binlerce ayrı ekipman kartına bölünür.
Her segment ayrı bir kart, ayrı bir kod, ayrı bir bakım planı.
Sonuç: ana veri şişer, kimse yönetemez. Bir segment sınırı değiştiğinde kartların yeniden düzenlenmesi gerekir. Hattın bütününe dair rapor alınamaz.
Uygulamada çoğu kurum üçüncü bir yol bulur: sistemi tek kayıtla kullanır, ayrıntıyı ise Excel dosyalarında ve saha ekiplerinin hafızasında tutar.
Deneyimli bir hat sorumlusu emekli olduğunda, kurumun altyapı bilgisinin önemli bir bölümü onunla birlikte gider.
